یا شریف

                                             سخن هفته شماره ی ۳۴۷

 

                         " هنگامی که عشق پیش از ازدواج به میان

                   آمده باشد به یقین مایه ی انهدام عشق می شود . "

                                                                                           از کتاب سرخ و سیاه

اداره ی فرهنگ و ارشاد اسلامی استهبان

هنر جویان انجمن داستان نویسان

۱۷/۲/۹۱

 خورشيد وسط آسمان بود و هيچ نبود مگر كوير . دست وحشي باد ، ماسه هاي نرم را پريشان مي كرد و به هوا مي فرستاد .

تك درختي كويري سال ها بود كه پابرجا و ثابت قدم بر جاي خويش تكيه داشت .

 

باد در شاخه هاي قرص و محكم او پيچيد و گفت : شنيده ام كه بي باك ترين درختان در كوير مي رويند ؛ در شجاعتت حرفي نيست . اما آشفته حالي و بداقبالي خود را انكار مكن . در اين برهوت نه همسايه اي داري و نه رهگذري بر سايه ات . نه پرنده اي بر تو آشيان مي سازد و نه ميوه اي داري كه دستي آن را برچيند .

 

درخت سكوت خود را شكست و گفت : من همه چيز دارم . نمي بيني ؟ آسمان هست ، خورشيد هست . شب كوير را دارم كه نگاه ها در آن گم مي شود .

اگر درختي در جنگل هاي مازندران بودم ؛ چه بسا كه تا به حال بارها قطع شده بودم تا راهي آباد شود و چه بسا كه رهگذران بارها تنم را رنجه به بر جاي گذاشتن نام خود نمي كردند .

درخت ها در كوير به كم قانعند و هميشه ماندگار .

از طرفي در عجبم كه چرا تو بر من خرده مي گيري ؟ تو كه هيچ چيز در دست نداري . دمي مي سوزاني و دمي مي لرزاني . ساعتي رو به دريا مي روي و ساعتي از جنگل مي گذري .

 

باد ، رخت خود از كوير بربست و هنگام رفتن گفت : خانه ات آباد .

 

 

                                                                                                             سيد مسيح ناظمي

                                                                                                                   ۲۷/۱/۱۳۹۱                                                                                                                                                                     ( تقدیم به او که از همه غم ها گران تر است ... )

 

 

                " ای سوخته ی سوخته ی سوختنی

                       عشق آمدنی بود نه آموختنی "

 

                                                                           به نقل از مرحوم سیمین دانشور 

 

                                                            یا شریف

                                                سخن هفته شماره ی ۳۴۵

 

                       " فقر و مذلت همسایه ی     

                    خوبی برای بدبختی است . "

                                                                  ویکتور هوگو    

    اداره ی فرهنگ و ارشاد اسلامی استهبان  

هنر جویان انجمن داستان نویسان

۱۳۹۱/۱/۲۰

 

                   گاه چنین است که جهنم هم دلچسب می نماید . فریب

                  پیچ و تاب شعله به خود می کشاندت . می بلعدت . عشق

                                    سودایی همان آتش است ....

 

                  کلیدر - محمود دولت آبادی                      

 

مرگ پایان کبوتر نیست

سیمین دانشور عزیز هم رفت....

یادش گرامی....

غلامحسین ساعدی (گوهر مراد) در سال 1341 (24 دی‌ماه) در تبریز به دنیا آمد، در خانواده‌ای کارمند و به قول خودش اندکی بدحال. ساعدی نوشتن را ابتدا به صورت گزارش و تفسیر در هنگامه‌ی نوجوانی آغاز و با نشریات فریاد، صعود و... همکاری کرد و اولین بار در ارتباط با همین نوشته‌ها به زندان افتاد.

نخستین آثارش را از 1334 در مجلات ادبی به چاپ رساند. او که در ابتدا به عنوان نمایشنامه‌نویسی چیره دست (با نام مستعار گوهر مراد) شهرت یافته بود،‌ با نگارش داستان‌های زیبایی چون «گدا»، «دو برادر» و «آرامش در حضور دیگران»، جایگاه خود را به عنوان یکی از خلاق‌ترین داستان‌نویسان ایران نیز تثبیت کرد.

آثار او دستمایه‌ی برخی از بهترین فیلم‌های بلند سینمای ایران قرار گرفته است، که از جمله‌ی آنها می‌توان فیلم‌های "گاو" (ساخته‌ی داریوش مهرجویی، 1348)، "آرامش در حضور دیگران" (ساخته‌ی ناصر تقوایی، 1349) و "دایره‌ی مینا" (ساخته‌ی داریوش مهرجویی، 1353) را نام برد.

در مرداد 1332 هنگام کودتای 28 مرداد وارد دانشکده‌ی پزشکی تبریز شد و در اواخر سال‌های دانشکده فعالیت هنری و ادبی خود را مجدانه پی گیری کرد. ساعدی در دهه‌ی 40 که دوره‌ای خاص در ادبیات ایران محسوب می‌شود، رشد کرد و به تحصیل خود در رشته روان پزشکی ادامه داد. عمده‌ی فعالیت‌های قلمی ساعدی در حوزه نمایش نامه نویسی است و به همراه تنی چند هم چون بیضایی، رادی و نصیریان پیش زمینه‌ی تئاتر را بینان نهادند. بخش دیگر از نوآوری او در زمینه تئاتر چاپ آثار پانتومیم تحت عنوان لال‌بازی‌هاست. ساعدی در اوایل دهه‌ی 50 گاهنامه‌ی الفبا را به همراه تنی چند منتشر نمود و در سال 56 همزمان با احمد شاملو در چاپ مجله‌ی ایرانشهر در خارج از کشور همکاری می‌کند. بعد از انقلاب نیز داستان‌های او هم چنان در کتاب جمعه، ویژه‌ی هنر و ادبیات چاپ می شد. ساعدی در دهه‌ی 60 از ایران خارج به فرانسه رفت.

او در دوم آذر 1364 به علت خون‌ریزی دستگاه گوارش در فرانسه درگذشت و در گورستان پرلاشز در کنار صادق هدایت به خاک سپرده شد.

امروز ، چهارشنبه 19/11/1390 ، مراسم اختتاميه نخستين جشنواره ملي افسانه هاي مردم ايران در تالار شمس اصطهباناتي اداره فرهنگ و ارشاد اسلامي استهبان برگزار شد .

از نكات قابل توجه ، شركت 201 نفر از هم وطنان فرهنگ دوست از ساير نقاط كشور با بيش از 502 اثر در اين جشنواره بود .

حضور شماري از چهره هاي نامدار فرهنگ و ادب كشور نظير ؛ اساتيد گرامي ابوالقاسم فقيري ، امين فقيري ، سيروس رومي ، صادق همايوني ، حسين آزاده و خانم دكتر كتايون نميرانيان و خانم دكتر فروغ اصطهباناتي ؛ موجب سربلندي و افتخار اهالي شهرستان استهبان شد .

در خلال مراسم اختتاميه ، كارگاه آموزشي تحت آموزش تني چند از اين عزيزان داير بود كه در پايان گواهي نامه اي  از طرف دبير اجرايي جشنواره ، محمد حسين هوشمند ، و دانشگاه پيام نور به حاضرين در كارگاه اعطاء شد .

لازم به ذكر است كه آثار ارسالي به اين جشنواره با قضاوت جناب آقاي ابوالقاسم فقيري و سركار خانم كتايون نميرانيان رتبه بندي شدند و  از افراد برتر تجليل شد .

هنگامی که هدایت در سال 1308 از اروپا به ایران بازگشت در تهران دوستان فراوانی داشت اما با سه تن از آنان یعنی بزرگ علوی و مسعود فرزاد و مجتبی مینوی بیش از دیگران نشست و برخاست می کرد. این چهار تن "پاتوقی" داشتند و در دیدارهایشان در باب فرهنگ و اجتماع، به ویژه ادبیات فارسی، دیدگاه های تازه ای را مطرح می کردند و نام گروه خود را "ربعه" نهادند.

گرچه فضیلت تقدم نگارش داستان کوتاه فارسی، به سبک جدید، از آن جمالزاده است اما تبلور هنری داستان نویسی معاصر ایران را در آثار صادق هدایت باید دید.

داستانهای هدایت، حتی داستانهایی که در زمینه رئالیسم اجتماعی نوشته شده اند، از مرز انتقاد سطحی، که معمول زمانه بود، فراتر می روند و به لایه هایی می رسند که به جای سخنوری و توصیف، به تجسم و تصویرسازی ناب ارتقاء می یابند.

مطالعات هدایت در زمینه های فرهنگ ایران باستان و اندیشه های آریایی و تفکر بودایی و مکتبهای جدید ادبی و روانشناسی غرب از یک سو و گرایش عمیق او به مکتب ادبی سورئالیسم از سوی دیگر، در شخصیتش چنان تاثیری نهاده بود که او را به یک نویسنده تأثیرگذار تبدیل کرد.

هدایت در بخشی از داستان هایش از دیدگاه راوی آشفته ذهن و حساسی، رنج ها و نومیدی های روشنفکران عصر خود را به شیوه ای سمبلیک و هنرمندانه توصیف می کند.



"بوف کور" بهترین اثر حدیث نفس گونه ی او، ستایش نویسندگان بزرگ جهان را برانگیخت و به شکل های گوناگون مورد تقلید داستان نویسان ایرانی قرار گرفت اما همتایی نیافت.

هدایت در دسته ای دیگر از داستان هایش از دیدگاهی انتقادی زندگی مردم کوچه و بازار را شرح می دهد و آشنایی عمیق خود با لایه های پنهان زندگی و تیپ های متنوع ایرانی را به نمایش می گذارد.

 دن کیشوت

دُن کیشوت  نام یک رمان نوشتهٔ نویسندهٔ اسپانیایی میگل سروانتس ساآودرا (۱۶۱۶–۱۵۴۷) است. این اثر از قدیمی‌ترین رمان‌ها در زبان‌های نوین اروپایی است. بسیاری، آن را بهترین کتاب نوشته شده به زبان اسپانیایی می‌دانند.

سروانتس بخش اول دن کیشوت را در زندان نوشت. این بخش، نخستین بار در سال ۱۶۰۵ و بخش دوم در سال ۱۶۱۵ چاپ شد. بخش اول رمان «دن کیشوت» در سال ۱۶۰۵ در مادرید منتشر شد و بخش دوم آن، ده سال بعد به چاپ رسید.

دن کیشوت پهلوانی خیالی نظیر پهلوانان بی‌دست‌وپا و دغل‌کار است که در فارسی عامیانه به آن پهلوان پنبه می‌گویند.

این مرد که خود را مبارزی دلیر و شکست‌ناپذیر می‌پنداشته، با خادم خود که همیشه حامل سلاح او بوده، به مسافرت می‌پرداخته‌است و در این سفر اعمال مجنونانه‌ای از وی سر می‌زند. داستان زندگی وی جنبهٔ عبرت‌آموزی برای دیگران دارد.